PIETER GEENEN / RUBEN KINDERMANS


In Galerie Annie Gentils in Antwerpen stellen momenteel twee even jonge als razend interessante kunstenaars hun (vooral) nieuw werk tentoon. Ruben Kindermans (°1981) en Pieter Geenen (°1979), want om hen gaat het, hebben maar één ding gemeen, namelijk dat ze allebei (voornamelijk) met video werken, maar voor de rest ligt hun discours redelijk ver uiteen.
Ruben Kindermans kennen we van zijn even hilarisch als lichtjes subversieve en recalcitrante eindwerk in het HISK,...

...

Pieter Geenen is met heel andere dingen bezig. Vorige herfst nog had hij een duo-expo met Johan Grimonprez in bkSM, nu toont hij ouder en nieuw werk bij Annie Gentils. Geenen is van opleiding fotograaf, maar werkt ondertussen vooral met video. In se is hij haast een anti-documentair videast: Geenen is niet geïnteresseerd in een narratieve opbouw, noch in een louter esthetisch verloop, noch in het innemen van een al dan niet objectief/subjectief standpunt. Integendeel: hij filmt een landschap, in functie van een eventueel geopolitieke interessante reden, maar laat dat landschap dan volkomen voor zich spreken, zonder enige verklaring of opbouw. Dat deed hij ondermeer met Lampedusa, het Italiaanse eiland dat voor Noord-Afrikaanse emigranten geldt als toegangspoort tot Fort Europa. Bij Annie Gentils toont Geenen werk uit zijn serie 'gaze', waarin 'iets' gebeurt in een niet nader geduid landschap: een rookwolk in de woestijn, een verkeersbrug in de mist. Omdat elke uitleg of verklaring achterwege blijft, kan de kijker niet anders dan zich concentreren op het beeld zelf, dat zich oeverloos traag ontwikkelt. Iets gelijkaardigs speelt zich af in de reeks kleine video-installaties 'ansicht', waarin we zien hoe triviale, desolate landschappen in Zuid-Spanje bij tijd en wijle ingenomen worden door horden toeristen, op zoek naar vertier in zon, strand & zee.
Het werk van Pieter Geenen wordt door kunstenaar-criticus Herman Asselberghs omschreven als dat van een anti-reporter: Geenen is niet op zoek naar duiding, hij wijst de vanzelfsprekendheid van alle audiovisuele trucs af en zoekt naar de zeggingskracht van het beeld zelf, zonder subjectieve sturing, zonder manipulatie, bijna zo stil als een foto zelf.


Marc Ruyters